در این پژوهش تأثیر نمره نخ لایه زمینه و تعداد فیلامنت بر خواص مکانیکی پارچه‌های حلقوی پودی دوجداره (Weft-knitted spacer fabrics) مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، پنج نمونه پارچه با سه نمره نخ مختلف و دو تعداد فیلامنت متفاوت از الیاف پلی‌استر تولید و ویژگی‌های فشاری، کششی و خمشی آن‌ها ارزیابی شد. نتایج نشان داد که افزایش نمره نخ موجب افزایش استحکام کششی، مقاومت فشاری و انرژی جذب‌شده می‌شود، در حالی که تغییر ضخامت و بازگشت‌پذیری پارچه کاهش می‌یابد. همچنین، افزایش تعداد فیلامنت‌ها سبب کاهش مقاومت فشاری و انرژی جذب‌شده، ولی افزایش استحکام و انعطاف‌پذیری پارچه شد. به‌طور کلی، پارچه‌های دارای نخ ضخیم‌تر و تعداد فیلامنت کمتر، برای کاربردهای حفاظتی مناسب‌تر هستند، در حالی که نمونه‌های دارای نخ ضخیم‌تر و با فیلامنت‌های بیشتر، برای استفاده در کاربردهایی که استحکام و مقاومت کششی بالای پارچه مدنظر است، توصیه می‌شوند.

در این پژوهش، پدیده افت تنش در نخ فیلامنت پلی‌استر تکسچره‌شده و پارچه‌های حلقوی پودی تهیه شده از آن مورد بررسی قرار گرفته است. هدف اصلی، ارزیابی اثر نمره نخ و تعداد فیلامنت‌های آن بر رفتار افت تنش در شرایط کرنش ثابت بوده است. برای این منظور، نخ های فیلامنت پلی‌استر تکسچره‌شده با نمره و تعداد فیلامنت متفاوت انتخاب و با استفاده از آن‌ها نمونه‌های پارچه ریب تولید شد. آزمایش افت تنش نخ‌ها در کرنش مشترک %۵، افت تنش پارچه‌ها در راستای رج در کرنش مشترک %۲۰ و در راستای ردیف در کرنش مشترک %۵ انجام شد. علاوه بر این، تمام نمونه‌های نخ و همچنین پارچه‌ها در دو جهت رج و ردیف، در حداکثر میزان کرنش الاستیک نیز مورد آزمایش افت تنش قرار گرفتند. نتایج نشان داد که افزایش نمره و تعداد فیلامنت تأثیر معناداری بر افت تنش نخ ندارد، اما در پارچه‌ها افزایش نمره نخ باعث افزایش قابل توجه افت تنش در هر دو جهت شد. در مقابل، افزایش تعداد فیلامنت موجب کاهش افت تنش تمامی پارچه‌ها در هر دو جهت گردید. همچنین با افزایش میزان کرنش، افت تنش افزایش یافت و مقدار آن در جهت ردیف بیشتر از جهت رج بود. در بین مدل‌های ویسکوالاستیک بررسی‌شده، مدل ماکسول سه‌جزئی با فنر غیرخطی بهترین انطباق را با نتایج تجربی نشان داد.

منسوجات پزشکی یکی از وسایل نقلیه احتمالی انتقال میکرو ارگانیسم‌ها و بیماری‌ها در نظر گرفته می شوند. با شیوع بیماری‌های عفونی و اعمال بار‌های اقتصادی و عمومی اضافی، اهمیت پیشگیری از شیوع میکرو ارگانیسم‌ها زیاد می‌شود. یکی از روش های آن استفاده از پارچه‌های آبگریز آنتی‌باکتریال نانو سرامیک است. ایجاد زبری بر روی سطح زیرلایه با ادغام نانوذرات یکی از روش های مرسوم است. در این تحقیق با توجه به خواص فوق‌العاده TiO2پوششی بر پارچه اعمال می‌شود. آزمونXRD ، پیک هایی را در (2θ) برابر با ° 66/27، °12/36، °39 را نمایان کرد که، نشان دهنده فاز روتیل است. فاز روتیل از حرارت دادن فاز‌های آناتاز و بروکیت بدست می‌اید. آناتاز جزو دسته فاز‌های پایدار TiO2 و دارای خواص خود‌تمیزشوندگی است. روش راحت تولید پارچه، توجیه صرفه اقصادی آن برای کارخانه‌ها است و مناسب استفاده برای پرده بیمارستان است.

پیش‌بینی خواص کیفی نخ از ویژگی‌های الیاف پلی‌استر، گامی کلیدی در بهینه‌سازی تولید نساجی و ارتقاء کیفیت نهایی محصول است. این پژوهش با هدف مدل‌سازی خواص مکانیکی و فیزیکی نخ، ازجمله استحکام، ازدیاد طول، نایکنواختی، پرزدهی و عیوب، بر پایه داده‌های الیاف و پارامترهای تولید انجام شد. در این راستا، از هشت بوبین نیمچه نخ با نمره و تاب متفاوت استفاده شده و داده‌ها با آزمون‌های تخصصی C.R.E و Uster مورد ارزیابی قرار گرفتند. تحلیل نتایج با روش رگرسیون نشان داد که تاب و نمره نخ بیشترین تأثیر را بر خواص خروجی دارند. مدل‌های ارائه‌شده با دقت بالا، امکان پیش‌بینی خواص نخ قبل از تولید را فراهم کرده و می‌توانند در صنایع ریسندگی برای کاهش هزینه‌ها، بهبود کیفیت و کنترل دقیق فرآیند مورد استفاده قرار گیرند.

واژگان کلیدی: رگرسیون، پیش‌بینی خواص نخ، پلی‌استر، یکنواختی، استحکام، مهندسی نساجی

شناخت و پیش‌بینی دقیق خواص فیزیکی و مکانیکی الیاف پلی‌استر، به‌منظور بهینه‌سازی فرآیند تولید و ارتقاء کیفیت محصولات نساجی، اهمیت بسزایی دارد. در این پژوهش، تأثیر سه پارامتر صنعتی شامل رطوبت هواساز، سرعت انیلر و تعداد نازل‌های ذوب‌ریسی بر خواصی مانند استحکام، ازدیاد طول و جمع‌شدگی الیاف مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از تحلیل‌های آماری پیشرفته در نرم‌افزار SAS، مدل‌هایی برای پیش‌بینی خواص نخ استخراج شد که قابلیت بالایی در کاربرد صنعتی دارند. نتایج نشان داد که تأثیر سرعت انیلر بر جمع‌شدگی و استحکام و اثر رطوبت هواساز بر ازدیاد طول از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مدل‌ها می‌توانند به‌عنوان ابزار تصمیم‌سازی در خطوط تولید برای افزایش کیفیت، کاهش ضایعات و بهینه‌سازی مصرف منابع مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه‌ها: پلی‌استر، ذوب‌ریسی، انیلر، رطوبت هواساز، پیش‌بینی خواص، مدلسازی صنعتی

در حال حاضر، پلیمرها به‌ویژه پلی‌استر، به یکی از معضلات بزرگ زیست‌محیطی تبدیل شده‌اند، چرا که تجزیه‌پذیری آن‌ها در طبیعت بسیار کند است. پلی‌استر به‌طور گسترده در صنعت بسته‌بندی، نساجی و سایر کاربردها مورد استفاده قرار می‌گیرد. بازیافت این پلیمر به‌عنوان یکی از بهترین راهکارهای کاهش اثرات زیست‌محیطی شناخته می‌شود، زیرا نه تنها باعث کاهش مصرف منابع اولیه و انرژی می‌شود، بلکه می‌تواند به‌طور چشمگیری در کاهش تولید زباله‌های پلاستیکی مؤثر باشد. دو روش اصلی بازیافت پلی‌استر شامل روش‌های شیمیایی و مکانیکی هستند که هرکدام مزایا و چالش‌های خاص خود را دارند. در این تحقیق، روش مکانیکی بازیافت پلی‌استر و چالش‌های کاهش ویسکوزیته در این فرآیند بررسی شده است. همچنین، استفاده از بسط‌دهنده‌های زنجیره‌ای و مواد ضد اکسیداسیون به‌عنوان راهکارهایی برای بهبود خواص پلی‌استر بازیافتی و نزدیک کردن آن به خواص پلی‌استر نو بررسی شده است.

الیاف پلی‌استر به دلیل استحکام بالا، سبک‌وزنی و خواص فیزیکی مطلوب، کاربرد گسترده‌ای در صنایع مختلف دارند، اما مقاومت حرارتی پایین آن‌ها محدودیت‌هایی ایجاد می‌کند. در این پژوهش، بهبود مقاومت حرارتی الیاف پلی‌استر از طریق افزودن نانوذرات معدنی مسکوویت در فرایند ذوب‌ریسی بررسی شد. برای بهینه‌سازی خواص، کاهش اندازه ذرات مسکوویت با استفاده از اشعه ماوراءبنفش انجام شد و اثر متغیرهایی همچون درصد ماده معدنی و زمان تابش بر خواص نهایی ارزیابی گردید. تحلیل‌های میکروسکوپی و طیف‌سنجی نشان دادند که ذرات به‌طور یکنواخت در پلیمر توزیع شده‌اند. نتایج آزمون شعله نشان داد که حضور نانوذرات مسکوویت می‌تواند مقاومت حرارتی الیاف را تا ۲۰ برابر افزایش دهد. همچنین، استحکام کششی الیاف تنها ۲درصد کاهش یافت که در محدوده قابل‌قبول است.

واژه‌های کلیدی: الیاف پلی‌استر، مقاومت حرارتی، ذوب‌ریسی، نانوذرات مسکوویت، طیف‌سنجی مادون قرمز، میکروسکوپ الکترونی.

در این پژوهش، ایزوترم جذب نانوذرات اکسید روی بر روی پارچه پلی‌استر با استفاده از روش رمق‌کشی مورد بررسی قرار گرفت. نانو اکسید روی با روش هیدرولیز از پودر اکسید روی در محیط متانول و هیدروکسید پتاسیم سنتز شد و سپس در دماهای مختلف (90، 110 و 130 درجه سانتی‌گراد) بر روی پارچه اعمال گردید. میزان جذب نانوذرات با تیتراسیون پس‌آب رمق‌کشی ارزیابی شد و داده‌ها نشان دادند که ایزوترم جذب نرنست بهترین تطابق را با نتایج دارد. تحلیل‌های سینتیکی نیز نشان داد که مدل درجه دوم بیشترین همبستگی را با رفتار جذب دارد. یافته‌ها حاکی از آن است که افزایش دما موجب بهبود جذب و پایداری نانوذرات می‌شود. این روش می‌تواند در توسعه منسوجات ضدباکتری و مقاوم در برابر UV در صنایع نساجی کاربرد گسترده‌ای یابد.

در این پژوهش، اصلاح سطح پارچه پشم/پلی‌استر با استفاده از فناوری پلاسما و منومر فلوئوروکربنی پرفلورواکتیلاکریلات بررسی شده است. این روش به‌عنوان جایگزینی برای روش‌های متداول آغشته‌سازی-پخت با مواد تجاری مانند ریپلان مورد استفاده قرار گرفته است. آنالیزهای انجام‌شده شامل FTIR، SEM، آزمون استحکام، زاویه تماس قطره، موئینگی، و طول خمش پارچه برای مقایسه نمونه‌های اصلاح‌شده به روش پلاسما و نمونه‌های تکمیل‌شده تجاری بود. نتایج آزمون FTIR نشان‌دهنده حضور گروه‌های فلوئوروکربنی در هر دو نمونه بود، اما تصاویر SEM نشان دادند که نمونه اصلاح‌شده با پلاسما دارای یکنواختی بالاتری است. اندازه‌گیری زاویه تماس قطره آب نشان داد که زاویه برای نمونه اصلاح‌شده با پلاسما ۱۷۰ درجه و برای نمونه تجاری ۱۵۲ درجه است که نشان‌دهنده آب‌گریزی بیشتر نمونه پلاسما است. علاوه بر این، ثبات زاویه تماس پس از شست‌وشو برای نمونه پلاسما ۱۷۰ درجه و برای نمونه تجاری ۹۹ درجه اندازه‌گیری شد که نشان‌دهنده ماندگاری بیشتر خاصیت آب‌گریزی در روش پلاسما است. آزمون عبوردهی هوا نشان داد که کاهش ۵ درصد در نمونه پلاسما و کاهش ۵۳ درصد در نمونه تجاری رخ داده است، که نشان‌دهنده حفظ بیشتر خواص نفوذپذیری در روش پلاسما است. نتایج آزمون استحکام نیز بیانگر تفاوت جزئی بین نمونه‌های تکمیل‌شده بود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که استفاده از فناوری پلاسما می‌تواند یک روش نوین، پایدار و صنعتی برای بهبود آب‌گریزی منسوجات باشد.

واژگان کلیدی: فلوئوروکربن، پلاسما، اصلاح سطح، پارچه پشم/پلی‌استر